νωθρότητα
«Εδώ όλα είναι αποτέλεσμα νωθρότητας, και τα κακά και τα καλά. Όλα σπορρέουν από την αριστοκρατική, χαριτωμένη, μορφωμένη, πεισματάρικη νωθρότητα! Δεν ξέρουμε να ζούμε από το μόχθο μας. Και, πώς μας προέκυψε το ότι ορισμένοι ασχολούνται τώρα με κάποια “αναδειχθείσα” κοινή γνώμη, έτσι ξαφνικά; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν ότι για να διαμορφώσεις άποψη χρειάζεται πριν απ’ όλα να μοχθήσεις, προσωπικά, με ατομική πρωτοβουλία, με ατομική δράση! Χάρισμα τίποτε και ποτέ δεν δίνεται. Αν μοχθήσουμε, άποψη για εμάς θα έχουν μόνο αυτοί που δούλευαν αντί για μας μέχρι τώρα, δηλαδή η Ευρώπη ως συνήθως, οι Γερμανοί ως συνήθως, αυτοί που είναι δάσκαλοι μας, δηλαδή, διακόσια χρόνια τώρα.»
~ Φ. Ντοστογιέφσκι, Δαιμονισμένοι
πολιτικές προτεραιότητες
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία μιας κυβέρνησης που έχει να διαχειριστεί ένα δημόσιο έλλειμα, και κατ’ επέκταση τη μείωση των κρατικών δαπανών & αύξηση των εσόδων. Αυτό που δεν δέχομαι είναι τις πολιτικές της επιλογές.
Ανέφερα σε προηγούμενο post μερικά στοιχεία για το που τελοσπάντων πάνε τα λεφτά. Και γενικώς νομίζω πως αν κάτσουμε και σκεφτούμε πιθανούς τρόπους επίτευξης των παραπάνω στόχων θα βρούμε ουκ ολίγους. Και από οικονομικής άποψης θα είναι όλοι ορθοί. Από μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, μέχρι ακόμα και τα μέτρα που παίρνει σήμερα η κυβέρνηση (πχ. την μείωση των επιδομάτων ή το πάγωμα των συντάξεων).
Οικονομικά όλα αυτά είναι “σωστά”. Η επιλογή όμως μίας ή και περισσότερων λύσεων ονομάζεται πολιτική. Και είναι με βάση αυτές τις (πολιτικές) αποφάσεις είναι που κρίνουμε τελικά τις κυβερνήσεις (και γενικώς κόμματα και πολιτικούς χώρους).
Όταν άρχισαν να γίνονται εμφανή και στην Ελλάδα τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, ποιο κοινωνικό στρώμα (έστω και αντανακλαστικά) ήταν που προσπάθησε να προστατέψει η (προηγούμενη) κυβέρνηση; Τις τράπεζες! Προσφέροντας τους οικονομική βοήθεια 28δις ευρώ.
Όταν φάνηκε πόσο διογκωμένο είναι τελικά το δημόσιο έλλειμα, σε ποιο κοινωνική στρώμα μετέφερε το βάρος η (τρέχουσα) κυβέρνηση; Στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους.
Αυτές οι αποφάσεις είναι που προσδιορίζουν στα δικά μου μάτια ποιες είναι οι πολιτικές προτεραιότητες και ποια είναι τα κριτήρια με βάση τα οποία επιλέγουν οι κυβερνήσεις από ένα πλήθος πιθανών λύσεων.
ΥΓ. Σήμερα διαβάζουμε για περικοπή ή μείωση του 14ου μισθού. Δες λίγο τα νούμερα. Όλη η ιστορία γίνεται για να εξοικονομηθεί 1 δις. ευρώ. Θυμίζω πως οι εξοπλιστικές δαπάνες για φέτος είναι 6 δις. ευρώ. Χρειάζεται να γράψω συμπέρασμα;
greece under pressure
Τελικά υπάρχουν λεφτά; Μεταφράζω απ’ το marxist.com που συγκέντρωσε κάποια στοιχεία:
- 67.5% του συνόλου των φορολογικών εσόδων το 2009 πήγαν κυρίως σε τοπικές και διεθνείς τράπεζες και γενικώς σε παρασιτικούς παράγοντες της οικονομίας, κάτοχοι των κρατικών ομολόγων και εντόκων γραμματίων του Δημοσίου, οι οποίοι έχουν δανείσει χρήματα στο κράτος.
- Το ποσό των 28 δις. ευρώ που δόθηκαν ως πακέτο σωτηρίας στις τράπεζες, ισούται με το 12.4% του δημόσιου ελλείματος, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αγοραστούν οι τράπεζες.
- Το 2004 η φορολογία για τις επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 10% (από 35% σε 25%), και εν τω μεταξύ τα κέρδη των 300 μεγαλύτερων επιχειρήσεων αυξήθηκε κατά 365%. Αυτό σημαίνει πως δεκάδες δις. ευρώ που θα μπορούσαν να είχαν δοθεί στο δημόσιο, χαρίστηκαν απλόχερα στους κεφαλαιούχους.
- Κάθε χρόνο η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα υπολογίζεται περίπου 20 δις. ευρώ, περίπου το 40% του ελλείματος του κρατικού προϋπολογισμού. Με το σημερινό άδικο φορολογικό σύστημα αυτό το ποσό δεν αγγίζει ποτέ στα δημόσια ταμεία και το μεγαλύτερο μέρος τους απορροφάται από τους κατόχους ιδιωτικών επιχειρήσεων. Η εφημερίδα Καθημερινή υπογράμμισε το γεγονός πως το 2008, 15.300 επιχειρήσεις δεν πλήρωσαν καθόλου φόρους.
- Το budget για το ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα αυξήθηκε για το 2009-2010 σε 6 δις. ευρώ.
- Το κράτος έχει απωλέσει 2,675 δις. ευρώ στα τρία πιο πρόσφατα κυβερνητικά σκάνδαλα, σύμφωνα με την εφημερίδα Καθημερινή (19 Απριλίου, 2009).
Executive Summary Conclusive: Λεφτά υπάρχουν! Οι προτεραιότητες είναι “λάθος”. Και όταν λέω λάθος εννοώ απ’ την οπτική γωνία των μισθωτών. Γιατί προφανώς απ’ την οπτική γωνία αυτών που διαχειρίζσονται το χρήμα και την εξουσία είναι σωστές.
ο μύθος της “ελεύθερης αγοράς”
«(…) Η “ελεύθερη αγορά” όμως δεν είναι παρά ένας μύθος των νεοφιλελεύθερων. Η παρεμβατικότητα και η ρυθμιστική πολιτική του κράτους είναι καθοριστική για την εξσφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ισορροπίας και εν τέλει την λειτουργία και την αποτελεσματικότητα της αγοράς. Εκ φύσεως η αγορά συμπεριφέρεται απρόβλεπτα, και προκειμένου να μην οδηγηθεί στον αυτο-στραγγαλισμό της από τον εξοντωτικό ανταγωνισμό και τις μονοπωλειακές τάσεις του κεφαλαίου, πρέπει να αποδοθεί στο κράτος ο ρόλος του νομοθέτη, που με την διακριτική παρέμβασή του φροντίζει να διατηρεί η “ελεύθερη αγορά” την αυτονομία της – τουλάχιστον ως καταστατική μυθολογία της αέναης οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου του κράτους και της κοινωνίας. Το κράτος εξασφαλίζει και διαμορφώνει τις συνθήκες για την ανάπτυξη κάθε οικονομικής δραστηριότητας και προσφέρει ένα μίνιμουμ διασφάλισης από κάθε είδος κινδύνων. Χωρίς αυτό το πλαίσιο καμία έννοια “φιλελεύθερης” οικονομίας δεν θα ήταν εφικτή – και αυτό το γνωρίζει και ο πρωτοετής φοιτητής Οικονομικών, πόσο μάλλον οι “φωτισμένοι” ιδεολόγοι του νεοφιλελευθερισμού ή οι μάνατζερ των πολυεθνικών. (…)»
~ απ’ το editorial του futura – τεύχος 11
«Όποιος πιστεύει ότι η εκθετική ανάπτυξη μπορεί να συνεχίζεται για πάντα σε ένα πεπερασμένο κόσμο είναι είτε τρελός είτε οικονομολόγος»
~ K. Boulding (οικονομολόγος)
το τείχος του βερολίνου και άλλα τείχη
“20 χρόνια έκλεισαν απ’ την πτώση του τείχους του βερολίνου, που χώριζε στα δύο την πόλη” ~ ειδησιογραφικές δημοσιεύσεις
Φαντάσου μια τέτοια χώρα που έχει σηκώσει ένα τείχος. Φαντάσου μια χώρα που οι έχοντες την εξουσία (ή έστω η ίδια η κοινωνία αν θεωρούμε πως η εξουσία ασκείται απ’ αυτή) έχουν φτάσει σ’ ένα σημείο που πιστεύουν πως το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχουν επιτύχει να εφαρμόσουν είναι ιδανικό. Πως μέσα σ’ αυτή την κοινωνία έχει επιτευχθεί το μέγιστο (ή εν πάσει περιπτώσει αρκετά υψηλό) ποσοστό γενικευμένης ευτυχίας (όχι επιτυχίας) των μελών της και πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προστατέψουν τον “τρόπο ζωής τους” απέναντι στις γειτονικές αλλοτροιωμένες κοινωνίες παρά μόνο με τη χρήση ενός τέτοιου εμποδίου. Ενός εμποδίου που θα απέτρεπε την προπαγάνδα των άλλων κοινωνιών (ας μην γελιόμαστε εδώ μιλάμε σίγουρα για τους έχοντες εξουσία) να εισβάλει και να οδηγήσει τα μέλη αυτής της κοινωνίας μακριά απ’ αυτόν τον “επίγειο” παράδεισο (τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί η χρήση της λέξης είναι πλεονασμός σε όλες τις περιπτώσεις).
Φαντάσου αυτή τη μακρινή (στο παρελθόν) χώρα. Είναι κάτι που σίγουρα οι περισσότεροι τουλάχιστον θα το καταδικάζαμε απερίφραστα. Ανεξαρτήτως πολιτικής ταύτισης ή όχι με αυτό το μοντέλο αυτής της κοινωνίας, η περιχαράκωση θα ήταν εσφαλμένη. Όχι τόσο γιατί δεν υπάρχουν έξωθεν κίνδυνοι (αυτό το αφήνω για μελλοντικό editorial), αλλά γιατί μια τέτοια πρακτική στερεί μια στοιχειώδης ελευθερία απ’ τα μέλη της κοινωνίας: τη διαφωνία. Μια ελευθερία, που (υποτίθεται;) έγινε η αιτία για το τείχος. Την ελευθερία να διαφωνεί κάποιος με τον τρόπο ζωής της κοινωνίας που ζει (φτάνοντας πιθανώς στην αυτο-εξορία), όπως ακριβώς η κοινωνία αυτή διαφωνεί με τον κυρίαρχο στον υπόλοιπο πλανήτη τρόπο ζωής.
“η ελλάδα έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι”, “η ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει άλλους μετανάστες” ~ πολιτικοί, πολίτες, media
Μερικές φορές όμως τα τείχη αυτά δεν έχουν υλική υπόσταση. Όχι φυσικά επειδή είναι αυξημένο το οικονομικό κόστος, αλλά κυρίως επειδή είναι μικρότερο το πολιτικό κόστος να πείσεις τα μέλη μιας κοινωνίας για την αναγκαιότητά του.
“52 χρόνια κλείνουν φέτος απ’ την έναρξη του εμπάργκο στην κούβα…” ~ εγκυκλοπαιδική (aka wikipedia) πηγή
Και άλλες φορές οι κοινωνίες που διαφωνούν (ανεξαρτήτως αν έχουν εμένα και εσένα με το μέρος τους) δεν προλαβαίνουν ή δεν θέλουν (κι όμως!) να σηκώσουν ένα τέτοιο τείχος. Το έκανε όμως όλος ο υπόλοιπος (ανεπτυγμένος;) πλανήτης γι’ αυτούς.
Ας κάνουμε λοιπόν ξεκάθαρο στη συνείδησή μας, πως η ύπαρξη τειχών σε όλες τους τις μορφές, ή καλύτερα η περιχαράκωση μιας κοινωνίας, αντιβαίνει με βασικές αρχές της ελευθερίας, όπως αυτή επικαλείται (παραδόξως) απ’ ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Και ας εναντιωθούμε επιτέλους στην ύπαρξη τους χωρίς να χρειάζεται να πέφτουμε πάνω τους, χωρίς να περιμένουμε τους (νικητές) ιστορικούς να τα καταγράψουν/αναδείξουν. Ας εναντιωθούμε στην οικοδόμηση τους ακόμα κι αν αυτή δεν απαιτεί οικοδομικά υλικά.
δημοσιεύτηκε στο 17ο τεύχος του fanzine chimeres
ο φαύλος κύκλος της “ανάπτυξης”
«οι τράπεζες επιδοτήθηκαν με 28δις ευρώ προσφάτως έτσι ώστε να έχουν την ευχέρια να μας δανείσουν χρήματα για να αποπληρώσουμε τα δάνεια που έχουμε πάρει από άλλες τράπεζες. η κοινή λογική (:) θα έλεγε πως θα μπορούσαν να δώσουν τα 28δις κατευθείαν σε μας (!).»
το παραπάνω είναι από παλιότερο post μου, και είναι ένα (τραβηγμένο παράδειγμα) για να καταδείξω την παράνοια του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου. ενός μοντέλου που ο στόχος του δεν είναι η ευημερία των κοινωνιών (και κατ’ αεπέκταση των ανθρώπων). ίσως γι’ αυτό να θεωρείται και τόσο πετυχημένο απ’ τους οπαδούς του και να χαρακτηρίζεται ως μονόδρομος. ακριβώς επειδή ο στόχος του είναι απλώς η διαιώνιση του. η αέναη ανάπτυξη. και όσο το πετυχαίνει αυτό θα συνεχίζει να υπάρχει, έστω και αν καταδικάζει το 1/3 στην φτώχεια.
«όποιος πιστεύει ότι η εκθετική ανάπτυξη μπορεί να συνεχίζεται για πάντα σε ένα πεπερασμένο κόσμο είναι είτε τρελός είτε οικονομολόγος» ~ k. boulding
βρισκόμαστε αναμφίβολα σε περίοδο οικονομικής κρίσης, και θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες το γιατί και το πως φτάσαμε ως εδώ. τις τελευταίες ημέρες στην πολιτική επικαιρότητα κυριαρχεί ένα άλλο “πως”. αυτό που έχει να κάνει με την έξοδο απ’ την κρίση.
υπάρχει μια έμφυτη τάση στη νεοφιλελεύθερη σκέψη να σκέφτεται βραχυπρόθεσμα και να προκρίνει τις αντίστοιχες οικονομικές και πολιτικές “λύσεις”. αυτό λίγο πολύ βιώνουμε και στη χώρα μας. ακούμε για παράδειγμα για πάγωμα μισθών ή για μείωση επιδομάτων, ή ακόμα χειρότερα φέτος στις γιορτές ακούσαμε ακόμα και για κόψιμο του δώρου των χριστουγέννων. βραχυπρόθεσμα κάτι τέτοιο μπορεί να είχε αποτέλεσμα. καθώς θα υπήρχε μείωση στις κρατικές δαπάνες και αυτό θα είχε μια θετική επίπτωση στους δείκτους του ελλείματος. μακροπρόθεσμα όμως θα είχε δυσμενή αποτελέσματα στην οικονομία γιατί θα αποδυνάμωνε την αγοραστική δύναμη των εν δυνάμει καταναλωτών και άρα θα υπήρχε μείωση στον τζίρο των καταστημάτων. ακόμα δηλαδή και με νεοφιλελεύθερη “λογική” τέτοια οικονομικά μέτρα είναι προς τη λάθος κατεύθυνση.
όταν η general motors απολύει 5.000 εργαζομένους αυτομάτως έχει χάσει 5.000 εν δυνάμει καταναλωτές και αγοραστές των αυτοκινήτων της. όσο απλοποιημένο και να είναι αυτό το παράδειγμα, καθρεφτίζει τον φαύλο κύκλο που υποκρύπτεται κάτω από ένα οικονομικό μοντέλο που δεν έχει στο επίκεντρό του τον άνθρωπο (και άλλωστε δεν παράγει αγαθά γι’ αυτόν, αλλά “ανάπτυξη” μέσω αυτού).
το ποιο θα μπορούσε να είναι το μακρυπρόθεσμο πλάνο εξόδου απ’ την κρίση χωράει αρκετή συζήτηση (ανάλογα και το πόσο αριστερά τοποθετεί καθένας τον εαυτό του στο πολιτικό φάσμα), αλλά το κυρίαρχο στοιχείο, που τόσο επίμονα προτάσουν άνθρωποι από προοδευτικούς πολιτικούς χώρους, είναι η αύξηση των θέσεων εργασίας με όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις που αυτό συνεπάγεται (πχ. επενδύσεις, απλοποίηση διαδικασιών έναρξης μιας επιχείρησης), με όλα τα βραχυπρόθεσμα αρνητικά (πιθανή πρόσκαιρη αύξηση του ελλείματος), αλλά με μακροπρόθεσμο θετικό αποτέλεσμα την έξοδο απ’ την κρίση και όχ απλώς την αναβολή της κατάρευσης.
συνεπώς αυτό που απαιτείται είναι πολιτκές λύσεις με μακροπρόθεσμο ορίζοντα και δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο από μια κυβέρνηση που ασχολείται μόνο με τη μείωση των δαπανών.
griots
ο μύθος του αντικειμενικά ορθού design
με αφορμή μια ερώτηση για την επιλογή γραμματοσειράς σε δημόσια έγγραφα, έγινε μια συζήτηση με τον @trianta στο twitter η οποία μου επιβεβαίωσε κάποιες παρεξηγήσεις ή μύθους που είναι κοινός τόπος σε αρκετό κόσμο. (εννοώντας δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω παρόμοια επιχειρήματα.)
ας τα πάρουμε απ’ την αρχή. δεν θα μπω στην ουσία του ερωτήματος. έχω επιχειρηματολογήσει άπειρες φορές (είτε στο παρόν blog είτε σε social media) γιατί οι επιλογές που κάνει το κράτος για πληροφοριακά συστήματα ή ψηφιακά δεδομένα πρέπει να έχουν γνώμονα την ελεύθερη και ανοιχτή διακίνηση τους. ας μην το κάνω άλλη μία φορά.
μυθος 1: όσοι ασχολούνται με ελεύθερο λογισμικό είναι engineers (ή geeks) και σίγουρα δεν έχουν καμία επαφή με design και αισθητική.
στην προκειμένη περίπτωση θεωρείται δεδομένο πως τα liberation fonts τα φτιάχνουν engineers, γιατί αν τα έφτιαχνα σοβαροί designers σιγά μην ήταν ελεύθερα! και φυσικά σιγά μην έχει designers η redhat.
μυθος 2: η υπάρχουσα κατάσταση είναι καλύτερη. κατηγορώντας αξιωματικά το καινούριο ως κακέκτυπο γλυτώνουμε τον κόπο επιχειρηματολογίας.
μυθος 3: το ίδιο αξιωματικά… το linux χρησιμοποιείται μόνο από geeks, ενώ είναι τοις πάσι γνωστό πως mac και windows έχουν πολύ καλύτερο user experience.
δεν θα μπω φυσικά στη διαδικασία να αντικρούσω κάτι απ’ αυτά, γιατί όσο κι αν κάνει εντύπωση σε πολλούς, το user experience είναι εντελώς υποκειμενικό θέμα. εδώ προβάλεται σαν επιχείρημα και η έννοια της παράδοσης. αφού λοιπόν υπάρχει τουλάχιστον μια καλή γραμματοσειρά που μας έχει εξυπηρετήσει τόσα χρόνια (helvetica) μπορούμε να σταματήσουμε να σχεδιάζουμε γραμματοσειρές.
Στο τέλος η συζήτηση περιστράφηκε γύρω απ’ το κατά πόσο το marketing καλύπτει τις ανάγκες των χρηστών/καταναλωτών ή αν τις δημιουργεί (aka το αυγό και η κότα). Το marketing μπαίνει στη συζήτηση γιατί ενώ πολλοί χρησιμοποιούν ως επιχείρημα το χαμηλό user base του linux, αδυνατούν να εξηγήσουν το χαμηλό user base του “αντικειμενικά” εύχρηστου και υπέροχου mac os.
Η ουσία είναι πως υπάρχει μια στρεβλή εικόνα σε πολύ κόσμο για την έννοια της αισθητικής, του usability και άλλων τέτοιων θεμάτων. χαρακτηριστικό είναι πως πολλοί designers χρησιμοποιούν τους ίδιους αισθητικούς κανόνες ανεξαρτήτως αντικειμένου. ανεξαρτήτως αν μιλάμε για ένα διαφημιστικό φυλλάδιο, για ένα δημόσιο έγγραφο, για ένα mail interface, για ένα λειτουργικό σύστημα ή για ένα κουτί υπολογιστή. το αποτέλεσμα είναι πως πολλές φορές βλέπουμε ένα ωραίο αισθητικά site, αλλά ταυτόχρονα αρκετά δύσχρηστο.
Στρεβλή εικόνα υπάρχει φυσικά και για το ελεύθερο λογισμικό (και τις άδειες creative commons), συνοδευόμενη με πλήρη άγνοια της φιλοσοφίας τους. Ειδικά στο θέμα της αισθητικής υπάρχει μια αντίληψη (μύθος) πως το linux μπορεί να είναι τεχνικά καλύτερο αλλά είναι άσχημο. Φυσικά, όπως έχω ξαναγράψει εδώ, η πλειοψηφεία αυτών των ανθρώπων δεν το έχουν δοκιμάσει ποτέ.
Και κάτι τελευταίο για designers και apple lovers. Αν νομίζετε πως τα λευκά πλαίσια με μαύρο περίγραμμα και 66.34% opacity είναι μινιμαλισμος… κάτι έχετε καταλάβει λάθος.
πατριώτες
«Ποιοι είναι αυτοί;», ρωτάω κάποιον πλάι μου.
«Ποιοι;», λέει.
«Αυτοί που πίνουν στο μπουφέ.»
«Δεν τους ξέρετε; Εκ των πρώτων της κοινωνίας… Μέτοχοι και διευθυντές, σύμβουλοι, πρόεδροι φιλανθρωπικών ιδρυμάτων.»
«Θα είναι πολύ συνεπείς.», λέω. «Θα ναι “κύριοι”. Συμβόλαιο θα είναι λόγος της τιμής τους.»
«Βέβαια…», μου λέει. «Και πλούτισαν χάρις σ’ όλα αυτά τα προσόντα τους. Η πατρίδα είναι αυτοί.»
(Κι οι πατριώτες εμείς), συλλογίστηκα.
~ γ. σκαρίμπας: “το βατερλώ δύο γελοίων”
κομματικό κράτος: η περίπτωση stage
σήμερα διαβάσαμε για τα προγράμματα stage. η αφορμή για το παρόν post είναι η εξής φράση:
“Όσα προγράμματα συνήφθησαν μετά την ημερομηνία προκήρυξης των εκλογών είναι παράνομα και όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά δεν θα πληρωθούν.”
σε μία ευνομούμενη πολιτεία, σε μια κοινωνία πολιτών (και σε άλλες τέτοιες ωραίες εκφράσεις που μας έχουν συνηθίσει κάποιοι βουλευτές της κυβέρνησης και οι προσκείμενοι bloggers), ο πολίτης αλληλεπιδρά με το κράτος. το ποιος κυβερνάει είναι αδιάφορο γιατί το κράτος οφείλει να έχει συνέχεια.
στην προκειμένη περίπτωση γίνεται επίκληση στο γεγονός πως είναι παράνομο να προκηρυχτούν θέσεις εν μέσω προεκλογικής περιόδου. συνεπώς παράνομο είναι το φεκ στο οποίο προκηρύχτηκαν οι θέσεις. παρανόμησε το κράτος λοιπόν. έρχεται σήμερα ξανά το κράτος (αδιάφορο αν έχει αλλάξει η κυβέρνηση) και το παραδέχεται. η λύση λοιπόν που σκέφτηκαν είναι να ακυρώσουν τις συμβάσεις. κοινώς να τους απολύσουν χωρίς αποζημείωση και το πιθανότερο χωρίς να πάρουν ουτε τα δεδουλευμένα. με λίγα λόγια το κράτος αποφάσισε πως επειδή παρανόμησε θα τιμωρήσει μόνο τον ένα απ’ τους δύο συμβαλόμενους. τους εργαζόμενους. όπως πολύ σωστά το έγραψε ο στάθης, αποφάσισαν αντί να καταργήσουν τα stage να καταργήσουν αυτούς που δούλευαν σ’ αυτά.
για να σοβαρευτούμε, αν θέλουμε να λυθεί το πρόβλημα των stage τα βήματα είναι πολύ απλά. πολιτική βούληση χρειάζεται και νηφαλιότητα. όχι εκδικητικότητα απέναντι σ’ αυτούς που έβαλαν οι προηγούμενοι.
- κατάργηση του θεσμού των stage και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. όχι τόσο γιατί λειτούργησαν αναξιοκρατικά, όσο γιατί συνιστούν εργασιακό μεσαίωνα. αν κάποιος θέλει υπαλλήλους σε “μαθητεία” μπορεί να τους καλύψει πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
- εξάντληση των συμβάσεων που τρέχουν ήδη. το κράτος παρανόμησε προκηρύσοντας θέσεις. αν θέλει να τις παύσει οφείλει αποζημειώσεις.
- προκήρυξη διαγωνισμού για θέσεις που καλύπτουν πάγιες ανάγκες. περιττό να υπενθυμίσω πως αν απολύονταν σήμερα όσοι είναι σε stage καποιες υπηρεσίες του δημοσίου δεν θα λειτουργούσαν.
- μοριοδότηση όσων έχουν εργαστεί σε stage, σε διαγωνισμούς για κάλυψη θέσεων που είναι συγγενικές με το αντικείμενο της προϋπηρεσίας τους.
- αν θέλετε το διευρύνω και λίγο: κατάργηση του νόμου 2639/98 του πασοκ που επεκτείνει τη μερική απασχόληση στο δημόσιο τομέα.
η αλήθεια είναι πως το κομματικό κρατός δεν υφίσταται μόνο όταν μια κυβέρνηση βάζει τους δικούς της, αλλά και όταν διώχνει τους προηγούμενους. το κράτος (θα πρεπε να) έχει συνέχεια στην αλληλεπίδραση του με τους πολίτες. νομικά μπορεί να έχουν δίκιο, αλλα αν έχουν υιοθετήσει το δόγμα βουλγαράκη τότε το χουν χάσει πολύ νωρίς το νόημα της δίκαιης διακυβέρνησης.
